Παύλος Συνοδινός "Ενάντια στο παράλογο (Μην με ξυπνάτε)"

Παύλος Συνοδινός

 Ενάντια στο παράλογο

(Μήν με ξυπνάτε)

 

 

Ενάντια στο παράλογο, απέναντι στην επιλεκτική δικαιοσύνη που χρησιμοποιεί σαθρά αποδεικτικά στοιχεία και ποινικοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις, στο πλευρό των ανθρώπων που βρέθηκαν κατηγορούμενοι από τη μια στιγμή στην άλλη για εγκλήματα που δεν έχουν διαπράξει, για τις ζωές που κρέμονται άδικα και στάζουν από το ταβάνι μιας φυλακής βλέποντας τις μέρες να περνούν και να σβήνουν χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι, αυτό είναι ένα τραγούδι στήριξης κι εμψύχωσης, με την ελπίδα να συμβάλλει με τον τρόπο του στην προσπάθεια που ξεκινάει στις 21 Μαρτίου στο εφετείο και να τελειώσει μια για πάντα αυτή τη θλιβερή λίστα τιμωρίας, ταλαιπωρίας και βασανισμού.

 

Εισαγωγή - Στίχοι: Φώτης Σκουρλέτης

Μουσική: Παύλος Συνοδινός

Κιθάρα Φυσαρμόνικα: Παύλος Συνοδινός

Mix - Master: Γιάννης Παξεβάνης - Pytzamax Studios.

 

Από το επερχόμενο album: Status Update 2019

 

Πριν μερικά χρόνια, ήρθε μια μέρα που δεν ξημέρωσε κι ο χρόνος σταμάτησε. Από εκείνη την ημέρα και κάθε μέρα,διασχίζω νοερά τον κρύο διάδρομο της φυλακής, με τα χέρια λυμένα και το βήμα ελεύθερο, γλιστρώντας πίσω στο ζεστό μου κρεβάτι, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα.

 

Στίχοι

Πριν ο ήλιος με τραβήξει

απ' του ύπνου το σεντόνι

ξαφνικά με ξεσκεπάζει

ένα φως που με τυφλώνει

 

Μαύρα όπλα μου γαβγίζουν

τη σκιά μου σημαδεύουν

τ' όνομά μου συλλαβίζουν

απ' το σπίτι μου με κλέβουν

 

Μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε...

 

Μια γυναίκα με μαντήλι

και τα μάτια καλυμμένα

αφού λένε πως δεν βλέπει

γιατί δείχνει μόνο εμένα;

 

Το χέρι της απλώνει

απότομα με σφίγγει

μπροστά της με σηκώνει

το μέλλον μου ζυγίζει

 

Μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε...

 

Ακροδάχτυλα ιδρωμένα

από αίμα και μελάνι

ξετυλίγουν ένα ψέμα

τη συνείδησή μου αρπάζει

 

Το τρένο μου σφυρίζει

ξεκινάει χωρίς εμένα

από πίσω ακολουθούνε

τα χρόνια μου δεμένα

 

Μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε...

 

Στο σκοτάδι που 'χω μείνει

από του κελιού την άκρη

ονειρεύομαι έναν ήλιο

κρεμασμένο σ' ένα δάκρυ

 

Τον αέρα μου, τους φίλους

τα βιβλία μου, μια λύση

όλα αυτά που έχω χάσει

κι όσα είχα αγαπήσει

 

Μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε, μην με ξυπνάτε...